Archives For Reflections on theology

Vroueregte

Sê die Bybel vir ons iets oor vroueregte? Gee die Bybel vir ons enige aanduiding hoe om oor vrouens se stand in die samelewing te dink?

Dalk is jou eerste gedagte dat die Bybel nie net oor vroueregte stil is nie, maar eintlik aandadig is aan die onderdrukking van vrouens deur die eeue. Mens voel eintlik skaam om te erken dat hierdie boek waarop ons ons lewe skoei, soveel hartseer al veroorsaak het.

Die ander kant…

Maar miskien moet mens dit fyner nuanseer: Dit was in die geskiedenis nie die Bybel wat die onderdrukking van vroue voorgestaan het nie, maar die misbruikers daarvan.

Met nadere ondersoek sien mens eerder dat verskeie van die aktiviste op die voorpunt van die geveg vir gelyke regte vir vroue, Christene is. Die inhoud van die Bybelse teks roep ons inderwaarheid op om onsself vir die bemagtiging van vroue te beywer.

Klink dit te vêr gevat? Kom ek noem vir jou een voorbeeld…

Hoe status in die antieke wêreld gewerk het.

Om die verreikende konsekwensie van die Skrifgedeelte wat ter sprake gaan kom te verstaan, moet mens eers iets van “sosiale stand” in die antieke wêreld verstaan. Vandag vind mense status in die karre wat hulle ry, die huise waarin hulle bly en die oorsese vakansies waar hulle gly. In die antieke tyd het dit bietjie anders gewerk…

Eer en skande

Kom ons stel “sosiale stand” aan die hand van 10 albasters voor. Status was beperk. As ek status wen, kan ons sê groei my albasters aan tot 6. Maar my groei, impliseer iemand anders het status verloor, en staan nou op 4 albasters. Hierdie wedywering om “sosiale stand” staan as “eer en skande” bekend.

As ‘n man in status groei, kom “eer” hom toe. Noodwendig beteken die “eer” wat hom te beurt val, dat iemand anders van sy “albasters” moet afstand doen en dus “skande” op die hals haal.

Eer en skande was die twee bepalende faktore waar rondom die hele samelewing in die antieke wêreld gebou was. Dit is moeilik om die belang van hierdie sosiale waardes oor te beklemtoon.

Selfs Jesus se dialoë met die godsdienstige leiers moet teen hierdie agtergrond verstaan word. Jesus het een na die ander openbare strydgesprek gewen. Die feit dat Hy in “eer” gegroei het, het beteken dat sy teenstanders al groter “skande” oorgekom het. Geen wonder hulle wou vir Jesus doodmaak nie!

Vroulike status in die antieke wêreld.

‘n Belangrike ding om egter raak te sien, is dat hierdie stryd om “eer en skande” slegs vir mans beskore was. “Eer” was ‘n manlike waarde. Die vroulike ekwivalent van “eer” was “skaamte”.

“Skaamte” het niks met “skaamwees” te make nie. ‘n Vrou met ‘n hoë sosiale stand, het wel haar op so ‘n ingetoë manier gedra dat haar “skaamte” nie in gedrang sou kom nie. Maar as vrou kon sy nooit met mans vir “eer” meeding nie.

Die skok van die Nuwe Testament

En dit is juis op hierdie punt wat die Nuwe Testament so aardskuddend optree. 1 Petrus 3:7 lui:

“Mans, julle moet verstandig met julle vrouens saamleef. Bewys eer aan hulle as die swakker geslag wat saam met julle deel in die lewe as genadegawe.”

Besef jy hoe skokkend hierdie vir die eerste aanhoorders moes wees? Die mans word opgeroep om die manlike waarde van “eer” aan die vrouens toe te skryf – nie omdat vrouens letterlik ‘n “swakker geslag” is nie, maar omdat die samelewing van die tyd hulle as ‘n “swakker geslag” – tweederangse burgers – behandel het.

Hierdie gedagte is niks minder as rewolusionêr nie! Dit vra vir totale sosiale ommekeer! Selfs die mees progressiewe feministe van vandag, gaan sukkel om so vars aktivisties soos die Nuwe Testament op te tree.

Sê die Bybel vir ons iets oor vroueregte? Ja beslis!

Toepassing vir vandag.

Ek bly verstom hoe dikwels dit vandag nog gebeur dat vrouens in professionele beroepe, minder as hulle manlike eweknieë verdien. Dit is skreiend hoe vrouens vir poste oor die hoof gesien word, omdat hulle “dalk met kraamverlof sal moet gaan”.

As Christen kan ek my geheel en al met die beywering van gelyke regte vir vroue vereenselwig. Meer nog: Ek glo die Bybel verwag dit van ons.

There are 2 dangers that threaten to derail those who believe in the resurrection of Jesus Christ. Ironically, they are on the opposite ends of each other. Each emphasizing what the other downplays.

The danger of fact.

Fact vs feelingOn the one hand you can err when you overemphasize the fact of the resurrection. This typically happens when you want to convince your audience of the historicity of the incident.

You get annoyed when people say: “You can’t know these things for sure. You just have to believe it”. Even more so when Christians utter this nonsense.

You know very well that there are ample compelling evidence to build a clinical, rational case for the literal resurrection of Christ. If people would only leave their flimsy faith behind and take the trouble of actually employing their brains, they would also come to the conclusion, that – as philosophers would say – the more reasonable explanation is in fact that Jesus conquered death.

The problem with this approach is that, if you’re not careful, it leaves very little appeal on one’s life. It is as if your theology boils down to: “Never mind that you live a life void of love. As long as you believe the fact of the resurrection, you are ok.”

The result is a church full of people believing on a cognitive level that the resurrection really occurred, but the claim has zero effect on their daily lives. It leaves them “cold”, so to say.

The danger of feeling.

The second danger comes into play when you overemphasize feeling. A typical example that all of us have heard is: “It does not matter if Jesus was raised 1000 times. If He has not been raised in your heart, He has not been raised at all.”

This kind of preaching is called “Experiential Preaching” and it started occurring during the Dutch Second Reformation, in reaction to the dry and lifeless preaching arising out of post-Reformation scholasticism.

Dr Klaas Schilder

Dr Klaas Schilder

Theologians such as Dr Klaas Schilder, wrote during the 1920’s through to the 1940’s about the imbalances of his time. He was critical of the tendency of individualism and inwardness, found in the sermons of the Reformed churches in the Netherlands. Schilder complained that the experiential preaching emphasizes the feelings of personal religious experience, rather than the facts of salvation history. He warned against psychologizing the Bible.

With regards to the resurrection, the pitfall would typically be to emphasize that Jesus’ resurrection must bring new life in yourself. Whether there is any historical basis for the claim of the resurrection is irrelevant. The important thing is that Jesus is “raised” in you.

Listening to Paul.

We would do well if we listen to Paul. He steered his theology safely between the two outposts.

For those of us who tend to overemphasize the fact of the resurrection, and neglect the the claim that it leaves on our lives, we need to hear Galations 2:20 …

“It is no longer I who live, but Christ who lives in me

For those of us who tend to overemphasize the spiritual resurrection and neglect the literal, we need to hear 1 Corinthians 15:17 …

And if Christ has not been raised, your faith is futile

Paul manages to balance the two truths. Or rather, he emphasizes both – without neglecting the other.

My personal journey.

For three years, from around 1998 up until 2000, I found it increasingly difficult to  believe that Jesus literally rose from the dead. For several reasons I just could not get myself to accept on a rational level, Christ’s bodily resurrection. I guess you could say I fell in “unbelief”. At a certain stage I distinctly remember considering myself as an agnostic.

Although some would say the period of unbelief was brief, it was dreadfully intense for me. Remember, I set out to become a pastor. And there I was losing my faith… It was gut wrenching to say the least.

In time I came across some world-renowned scholars, and I found intellectual answers for the most important questions that I had. Slowly but surely a renewed faith in the risen Jesus, started to grow. In my first pastorage, for the first couple of years, I only stressed the fact of the resurrection. I knew how easy it was to fall prey to cynicism. So, I stacked one fact on the other on why it is reasonable to believe in the resurrection.

Myself at the Garden Tomb.

Myself at the Garden Tomb.

I ministered out of my own wound. And in the process I totally underplayed that Jesus’ resurrection had a claim on our lives…

I think all my encounters in ministry with people who suffer from addictions – as well as my own inability in kicking bad (and sometimes sinful) habits through sheer willpower, brought me to the realization that Jesus’ resurrection, ought to mean something more practical for me.

And then, one specific day, I discovered a New Testament truth that was there all along. Although I’ve heard it before, it was as if a penny had dropped: I was not supposed to try and live for Christ. I was supposed to let Him live through me. Up until now, I had not allowed Him to be raised in me…

I was not supposed to try and live for Christ. I was supposed to let Him live through me.

Ever since this is my new story. Though the wound of my unbelief in the literal resurrection of Christ has since healed, the scar is still there. I believe this safeguards me against ever underplaying the historicity of the event. The scar will always be there as a reminder of how important the fact of the resurrection is.

But if we stop at the mere fact of the resurrection, we are spiritually poor. Jesus has so much more to offer. He wants to bestow His Life in us…

Post Scriptum.

Perhaps your story is that you are currently stuck at the fact of the resurrection. Perhaps you find it incomprehensible that people in the 21st century can believe in a literal, bodily resurrection of Christ. And perhaps you are curious enough to read why intellectual people would want to do this. If that’s the case, then I will gladly recommend two resources.

The first is “The Resurrection Of The Son Of God” by N.T. Wright. Tom Wright is arguably to the 21st century what C.S. Lewis was for the 20th. He is a New Testament scholar who is held in high regard, both by believers and unbelievers alike . It dawned on me that if such an intellectual giant can believe in the physical resurrection of Jesus, I can too.

Resurrection_Wright

Resurrection_LiconaThe second book is “The Resurrection Of Jesus” by Michael Licona. Licona follows a clean, clinical historiographical approach regarding the events surrounding the resurrection. After presenting the evidence, he draws a compelling conclusion which can withstand rigorous scrutiny.

25376-reading_bible-1200Daar is baie dinge in die Bybel wat ek nie verstaan nie. En toe lees ek onlangs nóg een raak.

“Wees inskiklik teenoor alle mense” Filippense 4:5

Jy sien, ek verstaan nie waarom die Bybel van gelowiges verwag om “inskiklik” te wees nie. Ek het verwag dat die Bybel iets anders van my sou verwag. Soos om onverbiddelik standpunt in te neem. Soos om sterk te staan en nie links of regs af te wyk van wat ek glo die regte ding is nie.

Ons is immers dapper Christenvegters, nie waar nie? Is ons nie veronderstel om sterk leiers te wees was vasbeslote voet by stuk moet kan hou nie? Om “inskiklik” te wees klink al te veel na om ‘n “push-over” te wees!

So, wat maak ek dan met hierdie oproep om “inskiklik” te wees? Continue Reading…

Dit is op enige gegewe tyd ‘n voorreg om in Amerika te kuier. Maar dit is ‘n unieke ervaring om in verkiesingstyd in die VSA te wees. Die spanning oor wat die resultate gaan oplewer is op almal se lippe.

hillary-clinton-donald-trump

Ek het byvoorbeeld vanmiddag in Fuller Theological Seminary se winkel geloop en kwyl oor al die boeke wat daar te sien is. Toe die verkoopsdame hoor ek kom van Suid Afrika, het sy onmiddelik verskoning gevra vir die politieke situasie van hulle land. Dieselfde het nou die dag op die vliegtuig gebeur. Die persoon langs my het uit haar eie gesê hoe skaam sy oor hulle twee presidentskandidate is.

‘n Traumatiese laagtepunt

Hierdie verkiesing is inderdaad ‘n laagtepunt in die geskiedenis van die Amerikaanse demokrasie. ‘n Politieke ontleder het byvoorbeeld op die nuus uitgelig hoe gans anders hierdie verkiesing se oploop as vorige jare s’n is. Vorige presidensiële kandidate het alles in die stryd gewerp om in die nuus te kom. Die ontleder sê dit is die eerste verkiesing waar dit presies andersom werk. As Trump in die nuus kom, styg Clinton se aanhang. Sodra Clinton in die nuus is, styg Trump se ondersteuning. Vir die eerste keer stem die Amerikaanse publiek nie vír ‘n kandidaat nie maar téén een.

Ek moet eerlik wees, nadat ek die Amerikaners se sirkus beleef het voel ek nou baie beter oor ons eie politieke penarie in my geliefde Suid Afrika.

amerikaanse-verkiesingDit lees regtig soos ‘n rillerstorie: Net wanneer jy dink dit kan nie slegter gaan nie, dan breek die volgende bom. Trump se uitlatings oor Islam is skaars koud, dan maak hy weer neerhalende opmerkings oor vrouens. Clinton se duistere verlede het skaars gaan lê of jy hoor die FBI heropen die ondersoek in haar epos-sage. Net sodat dit ‘n paar dae daarna weer teruggetrek word…

Dit is asof Trump en Clinton in ‘n maalkolk vasgevang is wat jou al laer en laer aftrek…

Die maalkolk van Rigters

Dit is juis hierdie prentjie van ‘n maalkolk wat my laat dink aan die boek Rigters wat mos handel oor Israel se leiers.

rigters1Die boek begin vol verwagting by Otniël. Maar dan volg dit ‘n afwaartse spiraal na Ehud, Debora en Barak, Gideon, Abimelek tot en met Jefta wat sy eie dogter offer.

In die boek se eerste twaalf hoofstukke, sien ons hoe Israel en haar “Rigters” telkens teleurstel. Ondanks die Here se genade oor sy volk, verval hulle net elke keer weer van vooraf in sonde.

Teen hoofstuk 13 het ons al so ‘n lae verwagting van wat kom, dat ons eintlik geskok is oor die bonatuurlike aankondiging van Simson se geboorte. Vir ‘n oomblik is dit asof jy moed skep: Dalk is hierdie die draaipunt! Gaan dit die redder wees wat God se volk eens en vir altyd verlos?

Maar die skrywer van die boek Rigters het net vir ons hoop gegee, sodat hy ons kan teleurstel. Hierdie kind wat as ‘n Nasireër vir die Here eenkant gesit moes word, breek elke reël in die boek en ontheilig die gelofte wat oor sy lewe uitgeroep is.

Die laagtepunt

Soos wat tyd verloop en die geskiedenis ontvou, versleg die volk se verbondsverhouding met die Here. Die laaste twee verhale in die boek mag jy net lees as jy ‘n sterk maag het. Want die verhaal oor die Leviet en sy byvrou en oor hoe die Benjaminiete vir hulle vrouens gekry het, is om van naar te word.

En dit is op hierdie lae noot wat die boek Rigters afsluit. Die laaste sin van die boek lui:”…elkeen het gedoen wat reg is in sy eie oë” (Rigters 21:25)

As jy die boek klaar lees, is daar ‘n frank smaak in jou mond. Dit is ‘n nasmaak van teleurstelling, onvervuldheid en hopeloosheid.

Die boodskap van Rigters

Die boek Rigters probeer te kenne gee hoe gevaarlik dit is om jou op menslike leiers te verlaat. Israel se Rigters het voete van klei en niemand kon blywende redding en vrede vir God se volk bewerk nie.

Dit is ‘n boek met ‘n ernstige waarskuwing ook vir ons tyd: Die Amerikaners durf nie hulle vertroue in ‘n Trump of ‘n Clinton plaas nie . . . en ons mag ook nie heimlik dink dat ‘n politieke figuur of ‘n geestelike leier vir ons in Suid Afrika uitkoms sal bring nie. Jy sal teleurgesteld daarvan afkom!

Rigters het nie die laaste woord nie.

Hoewel die boek Rigters op ‘n laagtepunt eindig, is dit gelukkig nie die laaste woord op die onderwerp nie. Hoewel Rigters met ‘n onvervuldheid eindig, is dit net die einde van die boek, maar nie die einde van die storie nie. Die Nuwe Testament antwoord op Rigters se verlange na ‘n onwankelbare leier. Jesus is die standvastige een! Hy is die enigste een op wie ek en jy kan vertrou!

Dit is ‘n tydige waarskuwing in ‘n tyd wat beide Amerikaners en Suid Afrikaners na leiers gryp. Jy kan stem vir ‘n leier, maar jy skaar jou by Jesus. Kom ons plaas ons vertroue in Hom en ons gooi gewig agter dit wat Hy van ons vra.

 

 

 

 

 

Wat is die beste manier om gelykenisse te verklaar? Wel, deur die eeue heen was daar verskeie maniere waarop die gelykenisse geïnterpreteer is. Eers was daar die benadering dat elke faset van die gelykenis simbolies verstaan moet word.

Omdat dit aanleiding tot te veel allegorie gegee het, het ‘n volgende benadering ontstaan waarin daar gesê is dat daar slegs een boodskap in ‘n gelykenis lê – en een alleen. Daar was egter gou gevind dat dit weer ‘n verskraling van die gelykenisse is.

‘n Derde benadering wat die middelgrond tussen die eerste twee uiterstes van die pendulum probeer vind het, is dat daar een boodskap per hoofkarakter in ‘n gelykenis te vinde is. Sedertdien het hierdie benadering die mees aanvaarde manier geword om gelykenisse te interpreteer.

Die afgelope kwartaal het ons gemeente ‘n reeks oor Jesus se gelykenisse aangebied. Soos wat ek vir die reeks voorberei het, is daar tog iets anders wat my oor die gelykenisse van Jesus opgeval het.

Dit is vir my opvallend dat Jesus telkens sy gelykenisse vertel na aanleiding van iets wat gebeur het of gesê is. Jesus het sy gelykenisse as ‘n soort medisyne vir spesifieke situasies aangebied. Om sy gelykenisse van hulle konteks te isoleer, gee myns insiens aanleiding tot ‘n verwronge interpretasie van die gelykenisse. Ek wil dus aanvoer dat die beste manier om gelykenisse te verklaar, die lees van die konteks is…

Voor die handliggende gevalle

In sommige voor die handliggende gevalle, gaan jy dadelik sien dat die gelykenis onlosmaaklik verbind is aan die konteks. Neem byvoorbeeld die gelykenis van die man wat sy vriend in die middel van die nag wakker klop (Luk 11:5). Natuurlik handel die gelykenis oor gebed, want Jesus het nog tot in vers 4 vir sy dissipels geleer hoe om die “Onse Vader” te bid. Sonder veel eksegese gaan jy weet dat die gelykenis oor die vriend in die nag, oor die vrymoedigheid handel wat ons in ons gebedslewens mag hê.

Minder voor die handliggende gevalle

parable-of-two-sonsMaar ander gelykenisse word van hulle konteks vervreem deur perikoopafbakenings, en gevolglik is hul betekenis minder voor die handliggend.

Neem byvoorbeeld die Pa met die 2 seuns (Matt 21:28). Die een seun sê hy sal in die wingerd gaan werk, maar doen dit nie. Die ander een sê hy wil dit nie doen nie, maar kry later spyt en doen dit tog.

Geïsoleerd gesien, word die gelykenis verkeerdelik geïnterpreteer as ‘n teenstelling tussen woorde en dade. Ons lees ons eie teologiese vrae – naamlik die verband tussen geloof en werke – in die gelykenis in, terwyl Jesus glad nie besig was om hier kant te kies tussen Katolieke en Protestante nie.

Die konteks van die gelykenis wys ons egter dat Jesus die gelykenis by die tempel vertel het en dat die priesterhoofde en familiehoofde sy gehoor was. Die daaropvolgende 3 gelykenisse word op mekaar gestapel om hulle te bereik.

Die gelykenis oor die Pa met twee seuns handel dus oor die geveinsdheid van skeinheilige godsdienstige leiers – mense wat met hulle lippe al die regte klanke gemaak het. Daarteenoor was die prostitute en die tollenaars – mense wat uit die staanspoor gesê het dat hulle nie kans sien om God te behaag nie. Maar wat namate hulle Jesus leer ken het, hulle toe ook na God bekeer het.

As ons die konteks hier in ag sou neem, sou ons dus nie in die slaggat trap om ‘n valse spanning tussen woorde en dade te skets nie. Beide is ewe belangrik vir die Here. Dit gaan in hierde gelykenis oor skeinheiligheid.

Nog ‘n goeie voorbeeld

hultgrenNog ‘n goeie voorbeeld oor hoe belangrik die konteks is om die betekenis van die gelykenisse oop te sluit, vind ons in die gelykenis oor die onvrugbare vyeboom (Luk 13:6).

Op sy eie gesien, word hierdie gelykenis iets waarmee gelowiges op ‘n moralistiese wyse gedreig word om “vrug” te dra. Sou jy nie binnekort vrugte begin dra nie, gaan jy uitgekap word.

Maar Arland Hultgren wys ons daarop in sy kommentaar, The Parables Of Jesus, dat hierdie gelykenis in antwoord was op ‘n vraag wat vooraf gevra is. Die vraag was oor die Galileërs wat deur Pilatus doodgemaak is toe hulle offers gebring het. En Jesus voeg nog ‘n voorbeeld van tragiek by – die 18 mense wat omgekom het toe die toring van Siloam op hulle omgeval het.

Volgens Hultgren dui die konteks aan dat Jesus deur sy gelykenis te kenne wou gee dat die mens se lewe aan onsekerheid onderwerp is. As dit nie politieke onrus is wat jou lewe eis nie, dan is dit natuurrampe of fratsongelukke. Niemand weet wanneer hy/sy gaan sterf nie. Moet dus nie uitstel met jou besluit om Hom te volg nie. Begin “vrug dra” oftewel,  maak onmiddelik ‘n besliste keuse vir Jesus. Want môre kan dalk te laat wees.

Hierdie interpretasie wat gekoppel is aan die konteks van die perikoop, lyk gans anders as die geykte moralistiese verduideliking van die gelykenis.

rembrandt_-_the_return_of_the_prodigal_son_detail_-_wga19135Daar is heelwat sulke voorbeelde waar ons ‘n ander klem op ‘n gelykenis plaas as wat die konteks vir ons te kenne gee. Neem byvoorbeeld die gelykenis van die verlore Seun.

Gewoonlik fokus preke op hoe verkeerd die seun was om weg te loop of hoe belangrik dit is om die keuse te maak om terug te kom. Maar die konteks van die gelykenis fokus op iets anders.

Jesus stapel 3 gelykenisse oor verlorenheid op mekaar, om iets aan te dui van die Here se hart: Die gelykenis van die verlore skaap, die gelykenis van die verlore muntstuk en dan helaas die gelykenis van die verlore seun.

Telkens fokus Jesus se gelykenis nie op die aksie van die een wat weg is nie, maar op die aksie van die een wat soek. Jou interpretasie van die verlore Seun moet dus meer handel oor hoe die Vader dit hanteer het, as oor wat die seun gedoen het.

Slotgedagte

1.) Die beste manier om gelykenisse te verklaar is om na die konteks te kyk.

Dit maak my bang hoe maklik dit is om ‘n totaal ander betekenis aan ‘n gelykenis te gee, as jy nie sy konteks in ag neem nie. Ek wil dus jou aanmoedig om jou altyd eers van ‘n gelykenis se groter plek in die teks te vergewis. Volgens my is die beste manier om ‘n gelykenis te interpreteer, deur sy konteks in ag te neem.

Waarmee begin die gelykenis? Woorde soos “Daarna” of “Toe” verklap dat die gelykenis in antwoord was op iets wat vooraf gebeur het. Waar het Jesus dit vertel? Wie was sy hoorders? Dit is alles dinge wat die betekenis beïnvloed.

2.) Ons lees die Bybel moralisties.

Ek het net weereens besef dat ons ten diepste geneig is om die evangelie moralisties in te kleur. Sodra ons ‘n halwe kans kry beklemtoon ons eerder dit wat die mens moet doen – of nie moet doen nie. Of dit nou is om vrug te dra en of dit nou is om nie ‘n verlore seun te wees nie.

Maar ‘n getroue verkondiging van die evangelie fokus altyd meer op dit wat die Here doen, as op dit wat die mens moet doen.

3.) Deeglike studie en eksegese.

In ag genome ons geneigdheid om die boodskap van die Bybel “verkeerd” te kry sodra ons dit isoleer of nie in konteks lees nie, is ek net weereens gegryp deur die belangrikheid daarvan om deeglike eksegese en voorbereiding te doen.

Dit is wanneer ons “gou” oor ‘n teks preek, wat ons op ons gevaarlikste is. Dit is wanneer ons “weet” wat ‘n teks se bedoeling is omdat dit so voor die handliggend of voorspelbaar is, wat ons die maklikste ‘n fout maak.

Eksegese vra diep wroeging oor elke Skrifgedeelte.

Hierdie greep van Walter Brueggemann spreek my geweldig aan:

As dit nie korrek by jou vertoon nie, kan jy daarna kyk deur hier te klik

I take great interest in hermeneutical questions, of which how to interpret the creation account is a very good example.

I see myself as a fervent believer of the Bible. I would even go so far as to describe myself as “theologically conservative“. However – and here is the big “but” – I am very uneasy with a fundamentalistic interpretation of the Bible.

One’s interpretation of the creation account, often exposes your hermeneutical beliefs and practices. My research has lead me to believe that Continue Reading…

Daar het groot verwikkelinge die afgelope tyd in my lewe plaasgevind. Reusagtig genoeg om die lewe wat ek tot nou toe nog geken het, vir altyd te verander. Continue Reading…

Die storie oor Jesus het in die eerste eeu soos ‘n veldbrand versprei. Dit wil lyk asof dit weer kan gebeur… Continue Reading…

Wat is die waarde wat die Christus Victor-hipotese tot die teologie toevoeg? Dit is waarna ons vandag kyk!

Hoewel Aulén se Christus Victor-hipotese nie sonder probleme is nie (ons het in die vorige inskrywing na die kritiek teen dit gekyk), lewer dit wel ‘n reuse bydra tot die teologie. Die waarde daarvan lê vir my op twee vlakke. Continue Reading…

Omdat ons nou al deeglik ingegrawe is in die agtergrond en inhoud van die “Christus Victor”-hipotese, mag ons nou ‘n treë verder gaan en dit evalueer. Hou dit water? In die volgende inskrywing sal ek graag wil noem watter bydrae ek dink die Christus Victor teologie maak. Maar in hierdie inskrywing kan ons kyk na die tekortkominge.

Nie al die besware weeg vir my ewe swaar nie. Daarom verdeel ek die punte van kritiek tussen besware van ander en my persoonlike besware met die hipotese. Continue Reading…